دیدن جهان با شعر

پروین، از عدالت واقعی می گوید یعنی هر کسی به حقش برسد، نه اینکه تساوی مطلق باشد، یا مثل جهان ما: تبعیض مطلق.

می سراید که لاشخور و مرغ زیبا را نباید در یک قفس انداخت. این کجا و آن کجا.

از خون فرهاد است که لاله های جهان، سرخ هستند:

ظلم است در یکی قفس افکندن

مُردارخوار و مرغ شکر خارا

خون سر و شرار دل فرهاد

سوزد هنوز لاله حمرا را

پروین