دیدن جهان با شعر

حتی نسیم عشق، مستی جاودانه را می آورد.
رقص ما با شراب عشق، شادی عارفانه ای را برای ما به ارمغان می آورد.

هر که زان باد، جرعه ای بچشد

لافِ مستی جاودانه زند

با حریفی سه چار ، کز مستی

بال زرین بر آشیانه زند

با مُغان، باده مُغانه خوریم

تا به کِی غصه زمانه خوریم؟

عبید زاکانی

( مُغ: موبد زرتشتی. منظور از این لغت در اشعار، عارف واصل است )