دیدن جهان با شعر

که یک نور است،خورشیدی و ماهی

همین ها بود،انسان تازه فهمید

که شاید سوی عشق آید ز راهی

شور و حال و عیش و شیدایی زیاد

دوری از یار و فقط گم بودنش

وصلتش در اوج زیبایی زیاد

یکسان شدنی باشد و بی کبر و غرور

انسان،فقط از عشق بفهمد پاکی

این نور محبّت و درخشنده بلور