دیدن جهان با شعر

انسان عاقل ، عشق را زیبا کند یک پیرهن

می پوشد آن ، آسوده باشد در جهان از مرد و زن

دل ، منفعت ها می برد ، از مهربان بودن و عشق

آسوده خاطر ، هر زمان ، دارد قوی سالم بدن
 

عاشقی در عشق، دلداری نخواهد

 
عشق دلبر می دهد، کاری نخواهد

 
پس دلم را می سپارم من به این عشق 

عشق یاریگر شد و یاری نخواهد 
 

دل و عشق باوفايان ، همه جا نثار
 گشته 

غمِ یادِ یادگاری ، غمِ یادگار 
گشته 

ز نظر به عمق دوران ، دل هر بشر 
بنالد 

که ز شر بشر به شر شد همه جا شرار 
گشته 

همه در زمان تشنه ، به سراغ قطره 
عشقی 

بروند در کویری ، همه تشنه زار 
گشته 

منگر دگر زمان را که ز بعد فقرِ
 باران 

به جز آن خزان نبینی ، دل بی بهار 
گشته 

خود عشق يار گشتی ، پس از آن خلوص
 گوید :

که قرار او بیاید ، دل بی قرار 
گشته