دیدن جهان با شعر

مولانا از عشق زیبای خود می گوید :

آن زان عشق و جمال حوریی 

کاو گرفت از عاشقانش دوریی 

گر گهر داری ، ببین حالی مرا

در تک دریا ، ز دریا دوریی 

گفتم ای عقلم کجایی ؟ عقل گفت

چون شدم مِی ، چون کنم انگوریی 

جان بسوز و سرمه کن خاکسترش 

تا نماند در دو عالم کوریی 

تا کند جانهای بی جان در سماع

گرد آن شهد ازل زنبوریی 

تا کند آن شمس تبریزی به حق

جمله ویرانهای دل معموریی

مولانا 

قوی هست عاشق ، وفادار عشق 

چو یک پاره جانش ، نگهدار عشق 

که او بگذرد از همه هستی اش 

و جانش بَرَد پاک به بازار عشق 

نخواهد که باشد در انبوه ها 

و یک گوشه تنهاست از ایثار عشق 

در این عشق ، کند وقف و ایثار جان 

که واصل شد او قبل به ديدار عشق 

اگر دلشده عاشقی زار شد 

جهان دلبری باشد او یار عشق 

شود زندگی محض مطلق نجات 

از این ناب گفتار پر بار عشق 

از : کتاب کثرت یگانه ، صفحه 253

اثر : دکتر محمد مهدى بخارائی 
 

مظلومان به ما می گویند :

و سرودید و بسرائید که تاریخ و حال جهان ، در این خلاصه می شود :

ظلم است یک کویر بی جان و سوزان ، و انسان است از آن نالان ،

ولی می آید دریای عدالت و جان ، آن ابر پر باران 

توضیح : همه ، ظلم را احساس می کنیم. 

ناله این انسان ستمدیده را برای سرعت بخشی در رسیدن به عدالت بنویسیم :

دل بی عشق و محبّت ، شده آهنگ جهانی 

همه رقصیده ، نبینند چنین قعر زیانی

 
همه در قعر خسارت ، که در آهنگ زمانه 

نکند رقص محبّت ، و از آن نیست نشانی 

 توضیح شعر :درود بی کران بر عدالت ؛
و این چنین است غربتنامه آن 
غریبی که در کالبد هر مظلوم
قرار دارد :

شد پُر ستم دوران ما ، از هر زمانی بدتر است 
بالانشین در قعر شد ، هر کمتری هم برتر است 

باشد خفا جانان جان در این زمان ، پس هر بشر 
دریای آتش شد که آن ، از آب هم آبی تر است

شرح دوران :
    
توضیح شعر :این است نداے هر مظلومِ حبس شده
در قفس زمانه :
ای قفس معشوق همه کس !شاهد باش که شریکے در
 شادیها و همدمے در نشاط غمهایم نداشتم .
ای گهواره پرتلاطم !گواه باش که در سرگیجه هایم دایه هایم 
نیز توانایے یاریم را نداشتند :

نیست راحت این زمان انسان ،و حیران از جفا 
حذف شد در هر کجا ،آن جمع خوبان از جفا 

رفته هر خوبے که باران است از الفت و مهر 
شد کویرے این جهان ،آتش فروزان از جفا 

هر کسے در فکر اين باشد ،تو را تیغے زند 
شد تمسخر هر محبّت ،عشق و عرفان از جفا 

هر کسے خوبے کند ،گویند نادان است او 
ظلم بر همنوع شد ،این عقل دوران از جفا 

کم ببینے عادلے ،بخشنده اے ،در این جهان 
قرن ما شد ،اوج لجبازے انسان از جفا 

آن محبّت ،مهر و الفت ،دوستے ها پس کجاست 
مے رسد این دوره بر یک روز پایان از جفا 

شعر الفت یا محبّت ، شد قدیمی قصّه ای 
بی وفایی را ببین در نوجوانان از جفا 

از جفا آید ستم ، هر مهر و رحمی می رود 
نورباران می شود غم های تابان از جفا