توضیح شعر : زمانه را سیاه کرده است
این اشک مظلوم که منش عدالت می خواهد و این زمانه
ریاپرست ، دشمن این منش است .
دنیا بر ظالمان ، رحمت فرض کرد
ولی عدالت می آید :
نباشد عشق ، دنیا پر جنون است
و هر ظالم و خائن هم زبون است
ببین این سالها اسناد هر چیز
کویر ظلم در سیلاب خون است
توضیح شعر : عشقبازی در رقص شمشیرها ،
پاک دلی در انبوه تیره دلان ،
ولی سرنوشت عاشق ، زیباست :
عاشقی شد موجی از دریای عشق
آنچه پنهان بود ، شد پیدای عشق
عشق خواهد این چنین پر شور و حال
باشد آن عاشق که شد شیدای عشق
توضیح شعر : سرمست و دلخوش از باده
دوشینه ، به ناگاه به طوفان روزانه گرفتار می شوی :
دل و عشق باوفایان ، همه جا نثار گشته
غمِ یادِ یادگاری ، غمِ یادگار گشته
ز نظر به عمق دوران ، دل هر بشر بنالد
که ز شر بشر به شر شد همه جا شرار گشته
همه در زمان تشنه ، به سراغ قطره عشقی
بروند در کویری ، همه تشنه زار گشته
منگر دگر زمان را که ز بعدِ فقرِ باران
به جز آن خزان نبینی ، دل بی بهار گشته
خودِ عشقِ یار گشتی ، پس از آن خلوص گوید
که قرار او بیاید ، دل بی قرار گشته
از : کتاب عمق بیکران
یاد کنم از آن شبی ، شنیدم این سلام عشق
وای بگفت این دلم ، دلشده هست رام عشق
قدرت و زورِ آن قمر ، پُر چه بکرد هر کجا
من شدم این حقیقتم ، در بَرِ سقف و بام عشق
خنده زنان ، سلامتم دارم از آن بهینه ام
قدرتِ هر چه کهکشان ، گشته همیشه جام عشق
واقعه ای ، حقیقتم کرد برایم آشکار
واقع و واقعیّتم ، فهم شد از پیام عشق
عشق ببین چو جاذبه ، بود همیشه در جهان
ما شده ایم زنده تا ، جلوه کنیم کام عشق
عاشقِ باخلوص دل ، زنده شد از جمال دل
کامروا همیشگی ، آید از اهتمام عشق
از : کتاب طبیعت موجود ، صفحه 262
به هر سری اگر آید هوای عشق
چه لذّتی ببرد از صفای عشق
نیازمند شفایی ، از این طرف
بیا ببین تو در اینجا دوای عشق
معشوق :
بیا ای پخته معشوقم ، منم خام
در این دنیای بی مهری بدنام
که تا دانم کجا هستم ، که باشم
و گویم نفس را هستی بیاشام
شرابی ناب از هستی و ذاتش
به دستت داری آن را همچو هر جام
دگر هر در و هر راهی برایم
برایم عمق ها شد همچو هر بام
به نزدت ، نور در سرعت چه کُند است
تو ای هر پخته یا خامی بَرَت رام
تویی هستی و زیبا سرنوشتی
هر انجامی نوشتی با سرانجام
زمان ، خادم برایت شد ، مکان هم
به دستت روزگاران ، هر چه ایّام
بیا ای جان ، که هستی زندگی ها
تویی معنا به هر آغاز و انجام
از : کتاب طبیعت موجود ، صفحات 259 و 260
بشر در دلش ، عاشقی باوفاست
جدا از خیانت و ظلم و جفاست
ولی در جهان ، اوج باشد ستم
در امواج دوران ، دلش در خفاست
